اول اردیبهشت ماه در تقویم ملی ایرانیان همزمان با سالروز تولد شیخ اجل سعدی شیرازی كه فرهنگوران او را به‌عنوان استاد سخن می‌شناسند،یادروز سعدی نام گرفته است.

سعدی شیرازی، یکی از شاعران توانا و شیرین سخن ایران است. وی در دهه نخستین قرن هفتم هجری در شیراز و در خاندانی که همه از عالمان دین بودند پا به عرصه هستی نهاد. نامش مُشَرَّف الدین یا مُصلحُ الدین است. هنوز کودک بود که از نوازش دست های مهربان پدر بی بهره ماند. در سن جوانی به بغداد رفت و در نظامیه که از دانشگاه های مهم علوم دینی آن زمان محسوب می شد به تحصیل پرداخت و از محضر دو استاد بزرگ «ابن جوزی» و «شهاب الدین سُهروردی» بهره ها گرفت.

سعدی بعد از اتمام تحصیلات، سی سال از بهترین سال‏های عمرش را به سیر و سفر گذراند و حاصل آن، جهانی از آگاهی‏های تازه و آزمودنی‏های پُربَها بود که سرمایه سخن او گشت.

در بوستان و گلستانش از همه طبقات اجتماعی سخن رفته است: از عابد تا پادشاه از دزد و شحنه تا معلم و کاسب و کارگر. چنین است که سعدی؛ جان کلام و خلاصه فرهنگ ماست. زبانی فصیح و بیانی معجزه آسا دارد.


یاد روز سعدی