ماه ربیع الاول سومین ماه از ماههاي قمري و از ماه هاي فرخنده براي شیعیان است. حادثه مهم و تاریخی لیله المبیت،هجرت حضرت محمد صلی الله علیه و آله از مکه به مدینه، ولادت خجسته آن حضرت و امام جعفر صادق علیه السلام،ازدواج خجسته شان با حضرت خدیجه علیها السلام، آغاز امامت امام مهدي (عج)، عیدالزهرا و هلاکت یزید بن معاویهاز جمله حوادث فرخنده این ماه است.در این ماه خجسته، نسیم سحري جان مایه عشق را به گستره خاکیان می فرستد.
شاخه هاي مهربان درختان، گونه به رنگ فلق می سایند. آبشاري از نور، خنده هاي شادمان خورشید را به زمینیان میبخشد و جوشش از شکوه آسمان را در بر می گیرد. جوانه هاي تبسم لب ها را شاداب از طراوت تغزلی دیگر کرده و همگی قدوم نوزادي را که سبب آفرینش است تبریک می گویند که یا محمد! به جمع خاکیان دوستدارت خوش آمدي!شامگه میلادت جاري شور و سرور، در کوچه هاي خلوت مکه، حکایتی تازه داشت و باد در گوش بلندترین نخل هااز پیش، خبر می برد و مژدگانی می گرفت. کنگره هاي کاخ ستم لرزیدند. دریاچه هاي کفر خشک شدند. آتشکده هاي الحاد به سردي گراییدند و آغوش اسلام به مولود خجسته خود مباهات کرد. محمد آمد! ثمره خلقت آمد! پیامبر مهر بهسراي دنیا خوش آمد !اي بهار آفرینش! اي سبب خلقت! اي دستاویز هستی! مقدمت گلباران! اي آفتاب فروزان ادیان الهی! اي آخرین فرستاده حق به سوي بشر! کعبه از آمدنت در شادي است و آسمان مکه همراز شب هاي تنهایی خود رایافته است. شیشه کفر شکسته و خبر آمدنت در گوش ادیان و اعصار طنین انداخته است. قدومت مبارك اي پیام آورصلح و دوستی! اي تو که از حق آمدي و به حق برانگیخته شدي. آفتاب جهان فروز و عالم تاب توحید هستی که برف ظلم را آب کرده و نوید بهار می دهی! نامت بلند و دینت پاینده باد !